Van medewerkers van De Friesland
voor iedereen

Ode aan de wandelschoen: ik heb gefaald

Fit in je vel | vrijdag 14 april 2017

Ik heb gefaald. Gewoon, keihard gefaald. Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds waanzinnig enthousiast over mijn gemaakte wandeltochten. Toch moet ik toegeven dat ik heel misschien toch wel een klein beetje een mooi-weer-wandelaar ben. De afgelopen week was het steeds zulk ontzettend treurig weer dat ik elke vrije minuut aangreep om mezelf te begraven in m’n onesie en non-stop Netflix te kijken. Ik kan nu heel lang uitweiden over wat voor geniale uitvinding Netflix wel niet is en hoe ik wenste dat ik het had bedacht, maar ik zal toch het boetekleed moeten aantrekken.

Afgelopen week stond ik buiten met een aantal collega’s en ging het gesprek – verrassend genoeg –  over het weer. Hoewel er blijkbaar een antipathie bestaat tegen weerpraatjes (‘weerpraatjes gelden als banale gespreksstof voor wie niets te melden heeft.’ aldus Trouw), houd ik juist heel erg van praten over het weer. ‘Het was gewoon heerlijk wandelweer hè, afgelopen zaterdag’ aldus mijn 22-jarige collega. Verbaasd kijk ik op. Ik geloof dat ik mijn beeld van het stoffige imago dat wandelen heeft, een beetje moet bijstellen. Wanneer, terug op kantoor, een andere collega (20 jaar) enthousiast begint te vertellen over een wandelvakantie in Zweden val ik bijna van mijn stoel. Mensen, wandelen is híp! En dit hoor ik uitgerekend nu ik net een beetje ben afgehaakt afgelopen week.

Wandelen wordt ook nog eens aan alle kanten gestimuleerd. Als ík de voordelen van wandelen ken, kent het gros van de werkgevers deze ook. Daarom worden medewerkers gestimuleerd om in de pauze even lekker een blokje om te gaan. Even in de benen, een frisse neus en vervolgens weer als herboren terug achter het bureau. Althans, zo stel ik me dat voor. Het zette me wel aan het denken. Als de omstandigheden niet perfect zijn (slecht weer, slechte bui, noem het maar), kunnen we wandelen natuurlijk ook combineren met een noodzakelijk kwaad. Eten bijvoorbeeld.

Ik moet, lichtelijk beschaamd, toegeven dat het manlief was die zondagmiddag opperde om lopend naar de winkel te gaan. Dat had ik natuurlijk moeten bedenken. In dit geval kwam het goed uit dat we weer eens één en ander waren vergeten tijdens de weekendboodschappen. Hoewel het stevig woei en ik moeite moest doen om überhaupt vooruit te komen kan ik het wandelen toch mooi weer afvinken. Geschikt, zeg maar.

Als ik dan toch op de biechtstoel zit, wil ik ten slotte nog even iets kwijt. Terwijl ik lag te Netflix & chillen zag ik vanuit mijn ooghoek dat er ook nog mensen zijn die zich wél door weer en wind aan een wandeling wagen. Eerlijk is eerlijk, die mensen vallen niet in de categorie fitte jonkies, zoals mijn collega’s. We hebben het hier over zeker twee generaties ouder. Fit en vitaal is dus zeker niet leeftijdsgebonden en hier kunnen de millennials onder ons nog een voorbeeld aan nemen (uitzonderingen daargelaten).