Van medewerkers van De Friesland
voor iedereen

Bernadette blogt: woensdag weegdag

Blij in je brein | dinsdag 21 maart 2017

We zijn nu drie weken bezig met de uitdaging 100% afvalvrij, dus het wordt tijd voor een tussenevaluatie. De eerste week noteerden we vol trots ‘slechts’ 1,6 kilo. De tweede week liep dit op naar 2,4 kilo en de afgelopen week tikten we 7,6 kilo (!) aan. Ongeloof op mijn gezicht: als we in dit tempo doorgaan falen we jammerlijk in onze poging minder afval te produceren. Snel ging ik alle maaltijden, weggegooide bloemen en potten koffie (koffiefilters) na. Niks anders dan normaal. Ik realiseerde me pas wat de oorzaak van onze zware vuilniszak was toen de veroorzaker van die kiloknaller plots mijn blikveld doorkruiste: mijn zoon Joris.

Al voor Joris’ geboorte vroegen Maurits en ik ons af of er niet een milieuvriendelijker alternatief voor de wegwerpluier zou zijn. Op familieweekenden zagen we hoeveel luierafval neefjes en nichtjes produceerden en graag wilden we onze zoon die gigantische ‘ecological footprint’ besparen. Al snel belandden we in de wondere wereld van wasbare luiers. Net als alle werelden die er voor je opengaan als je een kind krijgt, had de wasbare luierwereld zijn eigen dynamiek, die-hards en jargon. Na wat oriënterende gesprekken raakten we enthousiast over de wasbare luier: niks geen gezeur met hydrofielen die je moet vouwen en vastzetten met veiligheidsspelden, maar gewoon handzame luiers die qua gemak niet onderdoen voor de wegwerpluier. Bovendien, zo hadden we uitgerekend, bespaarden we met wasbare luiers behoorlijk wat geld; zo’n 800 euro per kind. Win-win. Ook verzekerde de luierconsulent die bij ons thuiskwam dat je kind eerder zindelijk wordt met wasbare luiers; geen onaantrekkelijk vooruitzicht!

Toen de eerste hectiek van een pasgeboren kind achter ons lag, introduceerden we de wasbare luier. Wat een succes was dat. We zijn nog steeds verbaasd dat zo’n kleine verandering zo’n groot effect kan hebben. In plaats van de overvolle vuilniszakken die we vrienden het huis uit zagen dragen, gingen onze luiers in de emmer en daarna in de wasmachine. We produceerden nauwelijks méér afval dan voor Joris’ geboorte. Bovendien zagen de luiers er ook nog eens superschattig uit (zeker als de hormonen door je lijf gieren is dat een heel serieus argument!).

Maar, zie ik u denken, als ze zo enthousiast is over die wasbare luiers, hoe kwam die vuilniszak dan zo zwaar? Nou, dat zit zo. Op vakantie is niet altijd een wasmachine voorhanden en ik ben niet dusdanig hardcore dat ik op mijn vakantiebestemming een wasserette zoek om mijn luiers te wassen. Dus gebruik ik op vakantie wegwerpluiers en die zijn, eenmaal gevuld, zwaar: gemiddeld 200 gram per stuk. En als je besluit de laatste luiers uit de verpakking op te maken omdat die anders toch maar in de kast blijven liggen: hoppa 7,6 kilo viezigheid aan de haak. Gelukkig heb ik nog 12 vakantieloze weken om mijn gemiddelde weer op te poetsen!

p.s. Wil je meer weten over wasbare luiers of ben je benieuwd hoe zo’n luier eruit ziet? Stuur me gerust een mailtje via billenbieb@gmail.com of kijk eens op www.billenboetiek.nl.